غلامى بود نام او مبارك و مردى از شهر اهواز با اين مبارك دوست بود نام او عبد اللّه بن ميمون قدّاح الخ » ، و چنان كه ديده مىشود صريحا گويد كه هرون الرّشيد امام جعفر صادق را از مدينه ببغداد آورد ، و حال آنكه امام جعفر الصّادق عليه السّلام بيست و دو سال قبل از جلوس هرون الرّشيد وفات يافته چه وفات آنحضرت در سنهء 148 و جلوس هرون در سنهء 170 بوده پس چگونه هرون جعفر الصّادق را از مدينه ببغداد آورد ! و بديهى است كه مؤلّف آنكتاب امام جعفر الصّادق را با امام موسى الكاظم عليهما السّلام اشتباه نموده است ، و ديگر ابن النّديم در كتاب الفهرست ص 187 گويد نقلا از ابن رزام : « و اقام قرمط بكلواذى و نصب له عبد اللّه بن ميمون [ القدّاح ] رجلا من ولده يكاتبه من الطّالقان و ذلك فى سنة احدى و ستّين و مائتين ثمّ مات عبد اللّه فخلفه ابنه محمّد بن عبد اللّه ثمّ مات محمّد فاختلفت دعاتهم و اهل نحلتهم « 1 » فزعم بعضهم انّ اخاه احمد بن عبد اللّه خلفه و زعم آخرون انّ الّذى خلفه ولد له يسمّى احمد ايضا و يلقّب بابى الشّلعلع ثمّ قام بالدّعوة بعد ذلك سعيد بن الحسين بن عبد اللّه بن ميمون و كان الحسين مات فى حياة ابيه الخ » ، و چنان كه ملاحظه مىشود ابن النّديم عبد اللّه بن ميمون قدّاح را تا سنهء 261 در حيات دانسته است و حال آنكه باجماع شيعه چنان كه گذشت عبد اللّه بن ميمون قدّاح معاصر امام جعفر صادق و از اصحاب آن جناب بوده است و وفات حضرت صادق در سنهء صد و چهل و هشت بوده پس چگونه يكى از اصحاب او تا سنهء 261 يعنى تا صد و سيزده سال ديگر بعد از وفات او ممكن است در حيات باشد ، پس يا بايد گفت كه اين عبد اللّه بن ميمون قدّاح كه در كتاب الفهرست مذكور است و بتفصيل مسطور در آنكتاب تأسيس دعوت اسماعيليّه نموده و تا سنهء 261 در حيات بوده بكلّى غير آن عبد اللّه

--> ( 1 ) تصحيح قياسى ، و فى الأصل : مجلتهم ،